Na vorige week zaterdag een kleine domper in de wedstrijd tegen Fortuna, kwam aan het eind van het weekend toch nog een mooi bericht binnen. Ik was op slag mijn chagrijn die ik sinds de wedstrijd had kwijt en heb meteen Remco gebeld en daarna een drankje genomen. Waarom? Omdat ook Odo verloren bleek te hebben. Met onze 8 punten, en de 4 van alle andere ploegen, waren we dus toch al alleen kampioen! Op de maandag training hebben we daar natuurlijk even kort bij stil gestaan.
Vandaag de wedstrijd tegen Odo. Zij hadden wat moeite om een team compleet te krijgen, maar in de loop van de week kwam alsnog het bericht dat we op de geplande tijd zouden kunnen spelen. Fijn! Want wij hadden alvast wat voorbereidingen getroffen voor een feestje na de wedstrijd.
Op het veld aangekomen konden we de F1 ook kampioen zien worden. Zij speelden een goede wedstrijd, waarin ook nog eens iedereen gescoord heeft. Wat een blijdschap ook daar!
De E3 toppers kwamen inmiddels ook het veld op, en we konden naast de kalfjes alvast op een paal schieten. De F2 was op dat moment op het andere veld bezig met een zeer spannende wedstrijd om de tweede plaats. Ook daar is zoveel voortgang te zien in het spel.
Odo was vandaag met vier kinderen, twee wat langere dames en twee wat minder lange jongens. Kwa lengte zaten onze kinderen daar tussen in, gemiddeld dus ongeveer gelijk. Onze, bijna vaste thuis scheidsrechter floot op tijd in en voor we er erg in hadden, stond er een 0-2 score op het bord. Oke, even wakker worden nog dan!
Alle opa’s, oma’s, nichtjes, neefjes, tantes, ooms, vaders en moeders en ieder ander die naar ons kwam kijken zag ons daarna steeds beter gaan spelen. Een van de lange dames van Odo zorgde voor het meester gevaar. Wie tegen haar stond, had maar één opdracht. Ogen op haar en de bal is even niet belangrijk. Dat hebben de dames goed uit gevoerd in het vervolg van de wedstrijd!
Halverwege was de score omgebogen naar een kleine voorsprong voor ALO. Het spel was een stuk beter geworden, al was het af en toe toch moeilijk om elkaar te vinden. De wedstrijd golfde heen er weer. Ook in de tweede helft was dat het geval. Met het verschil dat wij geregeld wisten te scoren, waar dat Odo nog maar een aantal keer lukte.
Na het laatste fluitsignaal was de tribune een en al lawaai. Geklap, gejoel, gejuich. Heerlijk. Na de strafworpen hebben we het publiek bedankt voor de support en zijn we in een hand-in-hand slinger naar hen toegerend. Er waren knuffels, high-fives en felicitaties. Het feest verplaatste zich naar de overkapping van de kantine. Daar wachtte limonade, taart, bedankjes en natuurlijk een mooie medaille! Wat een trotse gezichten zagen we vandaag. En terecht! In de zaal zaten we er al dicht tegen aan, maar op het veld hebben we duidelijk laten zien dat we enorm gegroeid zijn.
Na twee jaar coachen dan dit team, zal volgend seizoen een andere coach deze geweldige kinderen onder de hoede nemen. Remco en ik hebben echt genoten van alle kinderen!! Om ze vandaag allemaal zo uitbundig en blij te zien, is echt de spreekwoordelijke kers op de taart.
Nog wat getallen om het seizoen mee af te sluiten.
In de najaars veldcompetitie speelden we 6 wedstrijden, waarvan we er 1 wisten te winnen en 1 gelijk speelden. Daarbij scoorden we 23 keer en lieten we 40 doelpunten door. Gemiddeld dus 4 doelpunten voor en 7 tegen.
Toen kwam de zaal. Daar gingen we stukken beter spelen en wisten we in 12 wedstrijden 87 keer te scoren en moesten we 72 keer een doelpunt incasseren. Dat is gemiddeld 7 voor en 6 tegen.
En dit is op het veld nog verder verbeterd. 6 wedstrijden, waarin we gewoon 69 keer de korf wisten te vinden en maar 32 door lieten. Ons gemiddelde is hiermee ruim omgedraaid ten opzichte van het najaar. Naar 11 eigen doelpunten, tegen 5 doelpunten van de tegenstander.
En al zijn doelpunten uiteindelijk heel belangrijk, net zo belangrijk is het elkaar weten te vinden. De ballen op de juiste manier in elkaars handen gooien en zorgen dat het team als geheel tot de juiste aanvallen komen. En natuurlijk, dat er plezier is! En dat hebben we gelukkig veel gezien dit jaar.
Aise, Alexander, Fleur, Julian, Keira en Lotte. Ik ga het coachen van jullie vast missen, maar ga jullie zelf zeker nog zien op het veld! Komende twee weken in ieder geval nog trainingen op de woensdag, en de 21e is het eindfeest. Tot dan!
Ik ben nu al benieuwd naar jullie spel volgend seizoen!!
Groet
David
