Soms zijn er wedstrijden dan mis je iets, je kan er niet goed je vinger op leggen en een wedstrijd dreigt een zouteloze pot te worden. Dit dreigde een beetje bij de wedstrijd tegen Meervogels.
In de eerste helft ging het redelijk gelijk op, soms kwam ALO met 1 punt voor en soms Meervogels. In de rust wat overleg, ook de spelers gaven aan dat het een saaie wedstrijd was. Martijn had een dèjá-vu-gevoel van een wedstrijd vorig seizoen tegen Meervogels. Toen was er nog een excuus dat het een avondwedstrijd was en daar ligt zeker niet de kracht van ALO 3.
De tweede helft was verre van saai, de chemie veranderde maar niet ten goede, er gebeurde in het eerste gedeelte van de tweede helft van alles. Irritaties liepen hoog op, spelers van ALO raakten geïrriteerd over de beslissingen van de scheidsrechter en de scheidsrechter raakte geïrriteerd over het commentaar van de ALO-spelers. Dit alles had invloed op de sfeer van de wedstrijd en de waarnemingen van de scheidsrechter. Sanne nam de enige juiste beslissing: Time-out!
In een zelfsturend team is er altijd wel 1 die het initiatief neemt voor een praatje, in dit geval Sophie.
We zijn allemaal geïrriteerd maar dat gaat ons niet helpen in ons spel en in de beslissingen van de scheidsrechter. We gaan spelen en houden onze mond. Wijze woorden, waarvan akte.
Het was mooi om te zien dat iedereen zich daaraan hield en de chemie in de wedstrijd werd onmiddellijk anders. In minuut 40 een wissel, Casper erin die altijd zeer gretig is om te spelen (vindt reserve zitten erg moeilijk). Vandaag had Casper goede focus en de doelpunten vielen weer eens makkelijk. Het keerpunt in de wedstrijd was het doelpunt van Sanne, hierdoor kwamen we 3 punten voor en kon ALO 3 met een productieve chemie de voorsprong verder uitbouwen naar 9-15.
