Eindelijk weer een wedstrijd! De laatste was vorig jaar op 13 december. Dus ruim een maand geleden. De Kerst en oliebollen liggen inmiddels ver achter ons en de op de trainingen is er weer echt heel hard gewerkt aan techniek, conditie en hebben van plezier in onze mooie sport.
Deze eerste wedstrijd van een nieuwe competitie is ook meteen een topper. Allereerst mochten we afreizen naar Moordrecht. Gelukkig pas om 11 uur spelen, dus niet in het holst van de nacht je bed uit, maar gewoon rustig wakker worden en nog een kopje koffie kunnen maken en drinken.
Daarnaast hebben de coaches al kunnen bekijken wat voor soort ploeg IJsselvogels ongeveer zou kunnen zijn. En dat liegt er niet om. Ze hebben dit seizoen op gewoon elke wedstrijd gewonnen. En in de zaal scoorden zij gemiddeld 12 keer per wedstrijd. Onze verdedigende kwaliteiten zullen vandaag dus echt heel belangrijk zijn.
Aangekomen op locatie, konden we kiezen voor het zwembad, de judo hal of een zaal vol met korfballers. Je begrijpt, die keuze was heel moeilijk, maar we hebben toch maar voor de zaal gekozen. Er was een veld vrij en daar konden wij mooi beginnen met warmlopen. Lekker overgooien en weer het wedstrijd gevoel krijgen. Er werd weer veel gelachen en goed over gespeeld.
Bij de voorbespreking werden de bekende zaken herhaald, met als belangrijkste drie: Schieten om te scoren, goed in elkaars handen gooien en verdedigend zien we? “de bal, de tegenstander en de korf” zeiden zij weer in koor! Toppers! De lijnen van het veld voelen vandaag heel vertrouwd. Eén lijn was geel, de andere allemaal zwart. En zowel wij als de tegenstander dragen witte shirts. Veel meer ALO kleur kunnen we niet wensen.
Vlak voor de wedstrijd kwam de scheidsrechter doodleuk melden dat hij niet voor strafworpen zou fluiten als er bij een schotpoging van achteren of zijkant op de armen wordt geslagen. “Want, dat had de tegenstander niet geoefend”. Ik viel een beetje van mijn stoel en gaf aan dat ik het hier niet mee eens was. Een tweede aanwezige scheidsrechter was het met mij eens. Er zou dus wel voor gefloten gaan worden. Meteen karma voor ons natuurlijk, want in de eerste 10 minuten kregen wij een strafworp tegen, veroorzaakt op precies de manier zoals beschreven. De 1-0 was hiermee een feit.
ALO J10 laat zich echter niet kennen en gaat er voor. Door goed onderscheppen, overspelen en schieten om te scoren, wisten we er op en er over te gaan. De tegenstander mocht daarom voor het eerst, en tot twee keer toe, een superspeler in zetten. Naast de super speler, hadden zij ook een heel actieve en lange heer. Hij zou in de groene (E) categorie niet misstaan. Hij onderschepte en schoot makkelijk en wist ook het gooien van zijn tegenstander goed te hinderen.
We speelden voor wat we waard waren, maar konden niet voorkomen dat IJsselvogels steeds dichterbij kwam. Ze wisten ons het overgooien heel lastig te maken en ook vrijlopen kostte steeds meer moeite. Zij wisten bij de omschakeling van verdediging naar aanval veel snelheid in het hun spel te krijgen en daar kwamen kansen uit. En beetje bij beetje trok de tegenstander de wedstrijd naar zich toe.
Vlak voor het eindsignaal wist ALO toch nog een keer te scoren. Pfff, gelukkig, toch nog gelijk. Tenminste, dat dacht ik. Er was geen scoreboard aanwezig en eerlijk gezegd lukt het mij vaak niet om de score goed bij te houden. Ik geef al mijn aandacht aan het coachen. Maar wat bleek het geval? We hebben helemaal nooit achter gestaan. Ik heb blijkbaar een doelpunt gemist. ALO trok toch aan het langste eind van deze kraker. De punten konden in de tas (als ik die niet vergeten was). Top zeg, wat een fijn begin.
De coaches hebben een weerbare en strijdbare J10 gezien. Er was volop inzet en tegen deze goede tegenstander is er toch maar mooi weer gewonnen. We hebben ook weer wat punten om op I’s te zetten gezien en daarmee gaan we aan de slag. Voor nu zijn we in ieder geval weer supertrots op hoe er gespeeld is. Dat smaakt naar meer. Volgende week thuis tegen Excelsior, ik heb er nu al zin in.
Tot op de training!
David
