Het ALO-kamp: herinneringen voor het leven
Beste ALO’ers,
Over het ALO-kamp kun je boeken volschrijven. Sterker nog: als je het er met mede‑ALO’ers over hebt, hoef je eigenlijk niets te zeggen. Eén blik, een halve zin, en de mooiste – en soms meest twijfelachtige – herinneringen borrelen vanzelf naar boven. En precies dát is de kracht van deze oer‑ALO‑traditie: je maakt herinneringen voor het leven. Of je nu wilt of niet.
Hoe ver mijn eigen herinneringen teruggaan? Geen idee. Maar als ik diep genoeg graaf in mijn inmiddels lichtgrijze massa, kom ik terecht op het Solleveld. Weekenden in tenten, slapen op luchtbedden die ’s nachts langzaam leegliepen en wakker worden met gras in je haar en zand op plekken waar het anatomisch gezien eigenlijk niet hoort.
Maar ik weet ook dat ik ALO‑kampen heb meegemaakt op ons eigen ALO veld, toen ik nog een jongetje was. Na het eindfeest sliep ik in een tent op het veld, terwijl mijn vader in de kantine “nog even” bleef hangen. Dat er die nacht een complete tent van een kampleider door feestgangers werd verplaatst, heb ik toen niet bewust meegemaakt. Pas jaren later hoorde ik dat verhaal – en heb ik er alsnog hard om gelachen. Achteraf lachen is sowieso een belangrijk ALO‑thema.
In totaal heb ik zo’n tien ALO‑kampen meegemaakt als actieve deelnemer. Van klein jongetje tot het bereiken van die mythische leeftijd: 16 jaar. Want ja, dán mocht je “op stap”. De 16‑minners bleven jaloers achter, om de volgende dag volledig groen van afgunst te worden bij het aanhoren van de stoere (lees: sterk aangedikte) verhalen. En rook ik nou écht naar knoflook en shoarma? Of hoorde dat ook bij het verhaal? Niemand die het nog precies weet.
Hoe ouder ik werd, hoe brutaler ik werd. Vooral de bonte avond bleek een perfecte plek om de kampleiding eens flink te grazen te nemen. Ik herinner me een bobslee‑act met een ongezonde hoeveelheid scheerschuim, proefspellen met sambal en combinaties als haring met hagelslag. Pure topsport. Of de leiding het net zo grappig vond? Met terugwerkende kracht durf ik dat sterk te betwijfelen.
Na vele jaren deelnemer volgde een lange periode als kampleiding, en zelfs als Hoofd Kampleider. Ik denk met lichte trots terug aan S&S Producties, waarin ik samen met Sjoerd verantwoordelijk was voor het kampboekje, foto en film. Maar ook aan Sander’s Snoepparadijs en het bedenken van nieuwe spellen. Spellen waar sommige kids – naar ik vermoed – nog steeds lichte nachtmerries van hebben.
Ja, ik beken het maar gewoon: ik heb ooit het Trio Spel bedacht. Mag de leiding ook eens lol hebben bij een spel, toch?
Dit zijn lang niet alle herinneringen. Gewoon een greep uit de momenten die bij het schrijven naar boven kwamen. En terwijl jullie dit lezen, weet ik zeker dat ook jullie in gedachten teruggaan naar die mooiste week van het jaar. De week waarin vriendschappen voor het leven ontstaan, heimwee wordt bestreden met heimwee‑zalf, je voor het eerst hoort van het woord corvee en je soms denkt: was ik maar weer jong genoeg om nog één keer mee te mogen.
Tijdreizen gaat helaas niet lukken. Maar gelukkig kan de huidige ALO‑jeugd in de eerste week van de zomervakantie opnieuw herinneringen maken waar ze over veertig jaar met een grote grijns over schrijven.
Wel even opgeven natuurlijk.
Want zonder kamp valt er ook niks te herinneren.
Sander
