Afgelopen zaterdag kon ik eindelijk eens als ouder langs de lijn zitten bij de J5. De andere wedstrijden speelden de J5 en J9 telkens tegelijk. Aangezien coachen voor kijken gaat, waren er verder geen kijk mogelijkheden. De coaches van de J5 weten echter dat ik toch mijn mond niet kan houden en hadden dus geregeld dat zij zelf niet bij de wedstrijd konden zijn. Of ik dus zou kunnen coachen. En dan samen met Sanne, de moeder van Anneli. Ja, daar zeg je natuurlijk geen nee tegen.
De wedstrijd vond plaats in het pittoreske Spijkenisse onder de rook van Rotterdam. De regenwolken die we in Den Haag hadden waren daar gebleven en gelukkig scheen bij ons de zon zelfs. Bij het plannen van de route zag ik dat we naar handbalvereniging Olympia gingen. Hopelijk hebben ze ook korfbalpalen, want anders heb ik weinig idee van de precieze regels. Aangekomen bij de sportvelden, zagen we natuurlijk ook palen en manden, dus het zou vast goed komen.
Vorige wedstrijd werd er tegen deze ploeg vrij ruim verloren. Al moet gezegd worden dat het niet aan de kansen lag. Er werd goed gespeeld, maar afronden lukte niet. Vandaag dus tijd voor revanche. En dat genoegen gaven de spelers zichzelf ook! Er werd strak verdedigd, goed samengespeeld en de kansen volgden elkaar snel op. De eerste aanval, bestaande uit Faelynn, Fleur, Lize en Milou, wist tweemaal te scoren. Daarbij was iedereen betrokken bij het spel. Afstandsschoten, afvangen, doorlopen, snel overspelen en goed vrijlopen hebben we gezien. Precies zoals we het willen. En dat dan afronden met doelpunten is de kers op de taart. Verdedigend deden we het uitstekend en voor de tegenstander een goede kans had, had ALO de bal alweer onderschept.
Na het wisselen stonden Anneli, Jippe, Keira en Lotte in de aanval (en was Alexander in de verdediging er bij gekomen). Ook zij speelden om te scoren en de tegenstander kwam er niet echt aan te pas. De stand op het scoreboord liep langzaam verder op. In de rust zagen we een 1-6 voorspong staan. Als coach kan je dan alleen maar aangeven dat er op dezelfde manier verder gegaan moet worden. Al mag er wat meer op rondspelen in het vierkant gespeeld worden. Met iets ruimer spel, kan de tegenstander minder goed kijken wat er gebeurt en geef je jezelf meer ruimte om vrij te lopen. Een ander punt, biedt je je aan om de bal te krijgen en krijg je hem niet, loop dan eens direct de andere kant/kant van de korf op. De bal kan dan simpelweg (maar wel goed) over de tegenstander heen gegooid worden. Dat levert direct een gevaar of een kans op.
Na de rust ging ALO verder waarmee ze de eerste helft geëindigd waren. Veel kansen en goed samenspel. Het vierkantje, ook wel bekend als het molentje, zag ik af en toe toch terugkomen. Na driekwart van de wedstrijd vond ALO het wel een beetje genoeg. De spelers gingen een tandje lager spelen. Aanvallend waren er daardoor minder kansen en Olympia wist meer kansen te creeren en deze ook af te maken. Gelukkig was de voorsprong al zo groot, dat er nooit meer spanning in de wedstrijd gekomen is.
Echt leuk om deze ploeg zo aan het werk te kunnen zien. Iedereen draagt zijn of haar steentje bij en ook iedereen heeft kansen tot scoren gekregen. Doelpunten maak je echter nooit alleen en de J5 laat zien dat zij dat ook begrijpen. Zeker in de tweede helft waren de high-fives veelvuldig aanwezig. Soms zelfs zonder degene die gescoord had! Samen spelen is samen vieren!
Hopelijk kan ik in de zaal weer wat meer wedstrijden komen bekijken, en dan hoop ik uiteraard dezelfde inzet en samenwerking te zien.
David
