Jaja, we mogen weer! Vandaag de eerste wedstrijd van seizoen 2026-2027. Het team van vorig jaar is voor ongeveer de helft gelijk gebleven. De J9 bestaand dit seizoen uit Anna, Bella, Nina, Rune en Xavier. Voor de meeste van hen, is dit het eerste jaar in de E categorie. Ik blijf het toch maar zo noemen bij gebrek aan een betere benaming. Officieel is het nu categorie “groen” maar dat klinkt toch een stuk minder duidelijk.
Hoe dan ook, dit jaar is verdedigd ook echt verdedigd, mogen meiden alleen meiden verdedigen en jongens alleen jongens. Wat ook anders is, is dat de bal een maatje grote (4) en de paal een halve meter hoger is. Gelukkig hebben we daar weinig moeite mee. Eind vorig seizoen hebben we al met de bal en paal geoefend en dat ging uitstekend. Sterker nog, op een senioren paal werd ook al lustig gescoord.
Vorige week hadden we een oefenwedstrijd tegen Achilles J10. Dat bleek best een lastige pot. We kwamen niet makkelijk vrij, over spelen kostte soms wat moeite en er waren weinig schoten. Dat gold overigens ook voor Achilles, ALO deed het verdedigend prima. Uiteindelijk stond de eindstand 1-3 op het bord. Lang niet gek voor een eerste wedstrijd in een nieuwe leeftijdscategorie.
Tijdens de trainingen hebben we voornamelijk aan de techniek, het plezier en de conditie gewerkt. De komende weken gaan we daarbij ook focussen op de juiste manier van vrij lopen en weer sneller over gooien. Vorig seizoen hadden we dat goed onder de knie, dus dat zou een kwestie van herhaling moeten zijn.
Vandaag is de tegenstander Weidevogels J13. Zij zijn vandaag met z’n vieren omdat er wat zieken zijn. Net als onze spelers, zijn zij niet al te lang. Dat is altijd fijn. De keerzijde is dan vaak dat de kleinste kinderen ook de snelste en felste zijn. Dat bleek vandaag ook weer te kloppen. Er werd ook snel een eerste doelpunt gemaakt door Weidevogels.
Lang ging de wedstrijd gelijk op. Wij deden het verdedigend echt meer dan prima en gaven weinig kansen weg. Andersom deed de tegenstander dat ook, waardoor ook wij niet tot veel doelpogingen kwamen. Halverwege hadden beide ploegen nog eenmaal gescoord en stonde het 1-2.
Na de rust was het spelbeeld een beetje gelijk. Al kreeg weidevogels meer en betere kansen. Wij zakten af en toe wat in. Met nog een kleine minuut te spelen, stonden we met twee doelpunten achter. De concentratie was af en toe verdwenen leek het wel. Maar toen was daar de minuut, of het wonder, van Pex. Want met nog 30 seconden te spelen stond het toch opeens 3-4. Weidevogels nam uit, wij onderschepten, speelden flitsend op en met nog 5 seconden op de klok was de stand zowaar gelijk.
Wat een pot! Spannend, gelijk opgaand en een leuke sportieve tegenstander om tegen te spelen. Wat wil een coach nog meer? Nou heel eerlijk, winnen vind ik nog leuker, maar gezien de late wederopstanding voelt dit wel een beetje als een overwining. De komende trainingen gaan we werken aan de punten die vandaag minder goed gingen en blijven we hameren op de punten die vandaag al heel goed gingen. Vier doelpunten doorlaten is bijvoorbeeld echt heel goed.
Volgende week spelen we uit tegen Fortuna. Zij lijken makkelijk te scoren (11 keer vandaag) als we kijken naar de uitslag van hun wedstrijd. Als wij ons verdedigende spel op orde hebben, dan moet dat goed komen. Ik heb er nu alweer zin in. Tot maandag allemaal.
Rest mij alleen nog om onze invallers te bedanken. Door afwezigheid van Anne deden Femke en Evi met ons mee. Dank dames! Super fijn dat jullie er bij waren.
David
