Soms doet iemand iets raars, stuntelt of denkt gewoon even niet na. Nou , vandaag waren er geen pannenkoeken te zien in de wedstrijd (wel erna, maar daarover later meer). Afgelopen weken heeft de J11 elke wedstrijd laten zien dat ze best al goed weten wat korfbal is. Ze spelen het zonder er al te veel over na te denken. Tijdens trainingen luisteren zij gewoon goed en weten de opdrachten en uitleg zich eigen te maken. Wat een geweldige groep kinderen is dit. Ik ben heel trots de kinderen en dankbaar dat ik hen heb mogen begeleiden dit seizoen.
Vandaag helaas al de laatste wedstrijd van het seizoen. Een topper tegen de voor ons heel bekende Die Haghe J10. In eerdere wedstrijden wisten wij aan het langste eind te trekken, maar dat is op voorhand zeker geen zekerheid. We zullen gewoon weer ons best moeten doen.
En dat deden ze ook. Binnen 8 minuten stonden we met 3-0 voor en mocht Die Haghe een superspeler in het veld zetten. Voor de 1e rust verliet deze het veld ook alweer. 3-1. In het tweede kwart ging het opeens weer snel. Niet voor ons helaas en het was zomaar 4-4. Op slag van de 2e rust kwamen we weer op voorsprong.
Na deze rust was de J11 er klaar mee en liet zien wat zij kunnen. De remmen gingen er af. Of ze zichzelf gespaard hadden, of dat ze door hadden hoe de tegenstander speelde, ik weet het niet. Maar het ging lopen. Met 6 doelpunten op rij werd de derde en laatste rust bereikt. In de app is op dit moment te lezen dat coach Wim, nog steeds in Frankrijk, weer adem kon halen. Vermoedelijk medegedeeld door Yvette die Wim tot bedaren moest brengen (neem ik aan). Even later kwam ook nog het bericht dat Wim weer kon lachen 😛
In het vierde kwart ging de J11 vrolijk verder met scoren en goed korfbal spel. Uiteindelijk een terechte 16-6 overwinning! Een heleboel armen gingen de lucht in. Zowel in het veld als langs de lijn. Want vooraf wisten we al, als we winnen, mogen we ons weer kampioen noemen!! Achteraf gezien hadden we dat bij verlies ook mogen doen, want concurrent Des verloor van Dijkvogels.
Na de mooie worden van Elmer, die de medailles uit kwam reiken, was het tijd voor een pannenkoek en limonade in de kantine. Daar werden ook nog mooie foto’s gemaakt en praatjes gemaakt. Voor alle spelers is er ook nog iets gekocht, maar dat kwam pas na de wedstrijd vandaag binnen. Dat houden jullie dus nog tegoed. Ik verwacht jullie allemaal op 20 juni bij het eindfeest tussen 10:00 en 12:00! Als het goed is, is Wim dan ook op het veld en kunnen we dit mooie seizoen nog even gezamenlijk afsluiten.
Na zo’n laatste wedstrijd van het seizoen ga je als coach ook terugkijken naar het gehele seizoen. En daar komen toch wel hele mooie gedachten bij kijken. Het team begon dit jaar met een mix van tweede jaars F spelers, 1e jaars F spelers en een totaal nieuwe speler. Hoe gaan we daar een team van maken en hoe kunnen we iedereen op een ongeveer gelijk niveau krijgen. Dat bleek vanaf het begin eigenlijk niet zo’n heel groot probleem. De rode draad in dit team is het plezier halen uit de wil om te leren korfballen.
Het eerste veldseizoen waren we niet al te hoog ingedeeld en dit resulteerde er voor ons in, dat we zonder al te veel tegenstand de techniek van gooien, vangen en schieten konden neerzetten. Verdedigen was ook een belangrijk onderwerp. Hoe doe je dat nu precies. Niet alleen de handen omhoog, maar meer de bal proberen te blokkeren.
In de zaal periode gingen we tegen oudere en grotere ploegen spelen. Dat kostte in de eerste wedstrijden best nog moeite, maar ons wapen “verdedigen” werkte daarbij in ons voordeel. Door deze kunst, werden de eerste wedstrijden toch gewonnen. Dat bleven onze toppers ook gewoon doen. Op 10 mindere minuten na was de eerste zaal competitie fantastisch gespeeld.
Bij het tweede zaal seizoen speelden we in een poule met 7 ploegen. Elke wedstrijd dus andere tegenstanders. We hebben ons daarom meer gefocust op techniek en tactiek, dan dat we van te voren naar tegenstanders konden kijken. Wat voor de coaches in die tijd een speciale ervaring was, is het feit dat we echt al met tactiek van driehoeken maken, ballijnen zien en zelfs voorzichtig met een doorloop aan de slag konden. Daar hadden we echt nog niet over durven dromen.
Na de zaal weer lekker het veld op. Het niveau en de wil om te leren bleven hoog. Wat wel opviel, is dat de bekende golfbeweging van leren te zien was bij de spelers. Had een speler een aantal mindere wedstrijden, dan konden we er op rekenen dat er binnenkort weer een stukje kennis geland was en de spelers de kennis in de praktijk gingen brengen. Daar gaan we lol aan beleven!
Bij terugkijken horen, bij mij in ieder geval, ook wat statistieken en weetje. Die deel ik natuurlijk graag.
Onze toppers hebben 24 competitie wedstrijden gespeeld en daarvan 21 in winst weten om te zetten. In vier competities, werden zij twee maal kampioen, deelden zij eenmaal het kampioenschap met twee andere teams en werden zij eenmaal tweede. En daarbij werden de tegenstanders ook keer op keer sterker, langer en ouder. Gemiddeld waren de tegenstanders een jaar ouder dan wij.
De grootste uitslag van een wedstrijd was 26-2. De spannendste wedstrijd was een winst met 7-6 nadat we 2-6 voorgestaan hadden. De leukste wedstrijden, waren toch wel de wedstrijden die we tegen gelijkwaardige ploegen speelden.
De doelpunten, maar liefst 271 in 24 wedstrijden, werden heel gelijk verdeeld tussen de jongens en de meiden. Verdedigen deden we uitstekend, er werden 123 doelpunten doorgelaten iets meer dan 5 per wedstrijd.
Maar de mooiste “statistiek” is toch hoe de spelers naar de sport kijken en hoe ze het plezier in korfbal toonden. Daar gaat mijn korfbal hart sneller van kloppen.
De komende twee weken trainen we nog even door, zodat we allemaal fit zijn bij het eindfeest!
Tot dan!
David
